«کسی که نمیخواهد قهرمان باشد، الزاماً میدان را ترک نمیکند؛ بلکه بیصدا، بیادعا و مسئولانه میماند. پزشکیان در این نقطه نه به استعفا فکر میکند، نه به نمایش قدرت فردی.»
در جنگ نیز همین منطق دیده شد. پزشکیان نه با زبان هیجانزده و قهرمانانه سخن گفت، نه ترسید، نه میدان را رها کرد و نه تلاش کرد خود را مرکز روایت پیروزی یا مقاومت قرار دهد.