از ۱۸ دی ۱۴۰۴ ایران وارد یکی از شدیدترین و طولانی‌ترین قطعی‌های اینترنت شد. در این قطعی که بیش از ۲۰ روز طول کشید، ارتباطات کاربران با جهان بیرون را به‌طور کامل غیر ممکن کرد و تنها شبکه‌ای که فعال بود، همان ساختار محدود داخلی به نام «شبکه ملی اطلاعات» بود؛ اما این شبکه که به عنوان «اینترنت ملی» هم از آن یاد می‌شود، یک ایراد اساسی دارد؛ اینکه به تنها چیزی که شباهت ندارد اینترنت است.