اقتصاد کشور در شرایطی است که این روزها همه توجهات روی عملکرد بانک مرکزی، تیم اقتصادی دولت و قیمت ارز، سکه و طلا متمرکز شده است. تورم نیز گزینه دیگری است که نه فقط از سوی کارشناسان حوزه اقتصاد، بلکه‌ از سوی مردمی که برای تامین معاش زندگی خود به مراکز خرید مراجعه می‌کنند مورد توجه است.

در سال‌های پیش‌رو ، با صنایعی که بخشی از آن تامین ارز است (قرمزها)، بخشی گرفتار انرژی و آب (سبزها)، چه باید کرد؟ سبزهایی که حالا ۷۰ درصد ارزش بازار سرمایه را تشکیل می‌‌دهند و در دست چند صنعت بزرگ انرژی‌بر قرار دارند. پاسخ این نیست که بگذاریم صنعت به مسیر خود ادامه دهد.

فراهم کردن بستر رونق بورس نیازمند اقدامات روشنی در زمینه کاهش نرخ سود بانکی و فاصله‌گرفتن از روند دستوری و غیرشفاف حاکم بر اقتصاد کشور است. در این صورت است که می‌توان مدعی شد که کشور واقعاً برای مقابله با پیامدهای تحریم‌ها، برنامه‌ای عملی و جدی دارد و جز شعار ساختن و توهم بافتن، واقعاً کاری در دست اقدام است.

همزمان با اوج‌گیری تورم و کوچک‌تر شدن سفره دهک‌های پایین، نگرانی‌ها درباره آینده معیشت کارگران جدی‌تر شده است؛ وضعیتی که به‌گفته کارشناسان اگر با اصلاحات اساسی همراه نشود، سال آینده کشور را با ناترازی بزرگ‌تری روبه‌رو خواهد کرد. یک کارشناس حوزه کارگری تأکید می‌کند کسری بودجه و پراکندگی منابع مالی، اقتصاد را در نقطه حساسی قرار داده است.

متعجبم که چطور مقامات متوجه نیستند این نوع تصمیم ها باید مرحله ای و پلکانی گرفته شوند نه ناگهانی و با فشار بر مردم. این نوع تصمیم‌ها معمولاً با نیت اصلاحات اقتصادی مطرح می شوند اما در عمل، نه‌تنها منجر به بهبود شرایط اقتصادی نمی‌شوند، بلکه به شکل مستقیم یا غیرمستقیم باعث افزایش تورم، کاهش قدرت خرید و تضعیف اعتماد عمومی به سیاست‌گذار می شوند.

در چند سال اخیرمسابقه ای بین قیمت ها و دستمزدها در حال برگزاری است. یعنی قیمت ها افزایش پیدا می کند، دولت دستمزدها را افزایش می دهد، سپس مجددا افزایش دستمزدها به افزایش قیمت ها منتهی می شود و این دور باطل ادامه پیدا می کند. نتیجه این شرایط چیست؟ جریان تورمی تشدید می شود و در نتیجه قیمت کالاهای تولیدی و خدمات افزایش پیدا می کند. در نهایت نیز در بازار صادرات مشکل پیدا می کنیم.

وزیر کشور اخیرا درباره طرحی برای افزایش تفویض اختیارات دولت به استانداران صحبت کرده است. پیش از این نیز تاکید زیادی از سوی دولت درباره توسعه «دیپلماسی استانی» مطرح بود. اما این طرح ها تا چه حد کارامدی دارند و چه تحولی در نوع اداره استان ها یا رونق بخشی اقتصادی در استان ها ایجاد می کنند؟

آقای پزشکیان باید ردپای رانت در کشور را برای کاهش هزینه ها دنبال کند. دولت باید سعی کند در دارایی های خود مولد سازی کند. دولت ایران به لحاظ دارایی یکی از بزرگ ترین دولت های جهان است. سرتاسر دریای خزر در اختیار نهادهای دولتی است و بودجه دریافت می کند. بنابراین فکر می کنم همه این ها شوخی است.