بر اساس حقوق بین‌الملل محاصره بنادر و سواحل ایران توسط آمریکا یک اقدام تجاوزکارانه و استفاده از زور تلقی می‌شود و نقض تعهدات واشنگتن در آتش‌بس دو هفته‌ای در پی حمله آمریکا و اسرائیل به ایران است.

امیرعلی ابوالفتح کارشناس مسائل آمریکا در گفتگو با خبرآنلاین اظهار داشت: من معتقدم برای رسیدن به توافق، نیاز به یک معجزه است. حتی پس از حصول توافق، پایداری آن شاید سخت‌تر از رسیدن به خود توافق باشد. شخصاً چندان خوشبین نیستم و امیدوارم پیش‌بینی من نادرست از آب درآید. به قول معروف، چشمم آب نمی‌خورد که توافق حاصل شود. ممکن است کار به جنگ کشیده شود و حتی در صورت جنگ نیز مشکل حل نشود.

در حالی مقامات ایرانی و آمریکایی دور دوم مذاکرات غیرمستقیم در ژنو را آغاز کردند که تمرکز بر برنامه هسته‌ای ایران دارد. عباس عراقچی وزیر خارجه کشورمان، مذاکرات را «شروع خوب» خواند، در حالی که ترامپ هشدار داد شکست مذاکرات برای ایران «تروماتیک» خواهد بود.

استاد دانشگاه جورج تاون قطر می‌گوید: «مسئله چندان به قطر یا حتی عمان بستگی ندارد. آنچه تعیین‌کننده است، تفاوت برداشت و روش ایران و آمریکا در قبال مذاکره است. ما شاهد دو رویکرد متفاوت هستیم؛ دولت ایران، آن‌گونه که به نظر می‌رسد، خواهان مذاکرات غیرمستقیم و طولانی‌مدت است، در حالی که دولت ترامپ به‌دنبال مذاکره مستقیم، سریع و دستیابی به یک پیروزی نمادین است.»

اکنون یکبار دیگر بر پله «چه باید کرد؟» بازگشته‌ایم. وضعیت کشور پیچیدگی‌هایی دارد که موشکافی از آن نیازمند نگاه ظریفی است. در حال حاضر ادراکات و سوءادراکات فراوانی در هم آمیخته شده‌است. هرکسی همزمان هم می‌داند و هم نمی‌داند.

تاریخ روابط ایالات متحده با همسایگان جنوبی خود، روایتی پیچیده از مداخلات مکرر است. از کودتاهای پشتیبانی‌شده در دوره جنگ سرد تا عملیات‌های نظامی مستقیم در دهه‌های بعد، این اقدامات اغلب با هدف محافظت از منافع اقتصادی یا مهار نفوذ رقبای ژئوپلیتیک توجیه شده‌اند.

یک دیپلمات اسبق کشورمان به خبرآنلاین گفت: «اگر یک روزی شنیدید که ترامپ اتهام انجام غنی سازی در ایران را تکرار کرد، بدانید که حمله ای دیگر تحت بررسی است.»

محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی، سه‌شنبه هفته پیش در سفری مهم پس از ۸ سال به ایالات متحده آمریکا سفر کرد و با دونالد ترامپ رئیس جمهور این کشور دیدار و گفت و گو کرد. هر چند بن سلمان رهبر عربستان سعودی نیست و سفر او به واشنگتن سفر کاری محسوب می‌شد، اما تشریفات استقبال از او در کاخ سفید در حد رهبر یک کشور و یک سفر رسمی بود.