جنگ تمام شد، اما برای بسیاری از روزنامه‌نگاران ایران، تراژدی تازه آغاز شده است. در حالی که غبار «جنگ رمضان» فرو می‌نشیند، روزنامه‌نگاران نه با صدای آژیر قرمز، که با لرزش پیامک‌های اخراج لرزه بر اندامشان می‌افتد. قلم‌هایی که در جنگ راوی ایستادگی یک ملت بودند، حالا زیر آوار دلار ۱۸۰ هزار تومانی و کاغذ ۳۴ میلیونی خرد می‌شوند.

هم‌زمان با بارش‌های قابل‌توجه پس از یک دوره خشکسالی در ایران، بار دیگر ادعاهایی در فضای عمومی و شبکه‌های اجتماعی مطرح شد که این تغییرات را نه نتیجه فرآیندهای طبیعی، بلکه حاصل «مداخله نظامی» و نابودی سامانه‌های به‌اصطلاح «دزدی باران» می‌دانستند.

در پی وقوع انفجار در اسکله بهمن قشم، امشب فضای رسانه‌ای منطقه با مجموعه‌ای از واکنش‌ها و ادعاهای متناقض همراه شده است؛ در حال حاضر یک مقام آگاه نظامی به صداوسیما گفت: به دنبال تعرض ارتش متجاوز آمریکا به یک نفت‌کش ایرانی، یگان‌های متعرض دشمن در محدوده تنگه هرمز زیر آتش موشکی ایران قرار گرفتند که پس از تحمل خسارت مجبور به فرار شدند.

یک پژوهشگر حقوق کودک می‌گوید: «اگر به گذشته نگاه کنیم، جنگ‌ها همیشه پایان یافته‌اند، اما آنچه هرگز به‌طور کامل پایان نمی‌یابد، اثر آن‌ها بر ذهن انسان‌هاست؛ به‌ویژه بر ذهن کودکانی که بی‌آنکه انتخابی داشته باشند، در دل آن متولد شده یا رشد کرده‌اند. کودک، برخلاف بزرگسال، تاریخ را تحلیل نمی‌کند؛ او آن را زندگی می‌کند. و این زندگی، به حافظه‌ای تبدیل می‌شود که حتی در سکوت نیز ادامه دارد.»

امیرحسین ثابتی، نماینده تهران در مجلس، گفت: اینترنت بین‌الملل با دستور شورای عالی امنیت ملی به دلیل شرایط جنگی قطع شده است و همچنان شرایط جنگی وجود دارد و فعلا وصل نخواهد شد.

عضو اتاق بازرگانی معتقد است که بازار جهانی انرژی در صورت شروع دوباره جنگ، نوساناتی به مراتب بیش از گذشته را تجربه خواهد کرد.

معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان ریاست جمهوری، مجموع خسارت‌های ارزی واردشده به بخش علمی و فناوری کشور طی جنگ اخیر را ۳۲۵ میلیون دلار اعلام کرد. او خسارت ارزی به بخش صنعت به جز حوزه‌هایی مانند نفت و گاز و پتروشیمی را نیز ۶ میلیارد اعلام کرد.

دانش‌آموز مجروح مینابی می‌گوید: صورتم زخمی شده بود و وقتی به بیمارستان رفتیم گفتند: شما جزو بیماران جزئی هستید و آن‌هایی که دست و پا از دست داده‌اند واجب‌ترند. آن موقع که بیمارستان بودیم، خیلی از پدر و مادرها می‌آمدند و از ما سراغ بچه‌هایشان را می‌گرفتند و می‌گفتند: «فلانی را دیده‌ای؟» و آن لحظات واقعا خیلی برایم سخت بود.