استاد دانشگاه جورج تاون قطر می‌گوید: «مسئله چندان به قطر یا حتی عمان بستگی ندارد. آنچه تعیین‌کننده است، تفاوت برداشت و روش ایران و آمریکا در قبال مذاکره است. ما شاهد دو رویکرد متفاوت هستیم؛ دولت ایران، آن‌گونه که به نظر می‌رسد، خواهان مذاکرات غیرمستقیم و طولانی‌مدت است، در حالی که دولت ترامپ به‌دنبال مذاکره مستقیم، سریع و دستیابی به یک پیروزی نمادین است.»

مقامات آمریکایی به آکسیوس گفتند: نتانیاهو و ترامپ در دیدار روز چهارشنبه خود در مورد وضعیت نهایی لازم یعنی ایران بدون قابلیت دستیابی به سلاح‌های هسته‌ای، توافق کردند.

روابط واشنگتن و تهران بار دیگر میان دیپلماسی و تهدید نظامی معلق مانده است. ترامپ فشار را ابزار اقناع می‌بیند، درحالی‌که نتانیاهو هر توافق محدود به پرونده هسته‌ای را ناکافی می‌داند و خواهان امتیازگیری حداکثری است. این شکاف، مذاکرات را زیر سایه بازدارندگی نظامی قرار داده و خطر تشدید تنش را افزایش داده است. مقایسه ایران با عراق یا ونزوئلا ساده‌انگارانه توصیف می‌شود؛ زیرا فشار اقتصادی لزوماً به فروپاشی نمی‌انجامد.

در حالی که رسانه‌های غربی از برگزاری دور دوم مذاکرات ایران و آمریکا در ژنو خبر می‌دهند، لحن تهدیدآمیز رئیس‌جمهور آمریکا، سخن از «ضرب‌الاجل» و گزارش‌ها درباره انتقال سندی از مطالبات واشینگتن به تهران، این تردید را ایجاد کرده است که نشست پیش‌رو بیش از آنکه میدان چانه‌زنی باشد، صحنه اتمام حجت سیاسی باشد.

کمال خرازی، مشاور ارشد مقام معظم رهبری و رئیس شورای راهبردی روابط خارجی روز دوشنبه با ارزیابی مثبت از روند آغازشده گفت‌وگوهای غیرمستقیم میان ایران و ایالات متحده، تصریح کرد که این مذاکرات «تا اینجا خوب پیش رفته است»، اما ادامه موفقیت‌آمیز آن بیش از هر چیز به تصمیم و اراده طرف آمریکایی وابسته خواهد بود.

هنوز آتش جنگ در غزه به‌طور کامل فروکش نکرده بود که نگاه تحلیل‌گران و ناظران بین‌المللی بار دیگر به خاورمیانه معطوف شد؛

در پی تشدید تهدیدهای واشنگتن درباره اقدام نظامی، هم ایالات متحده و هم ایران هم‌زمان مسیر دیپلماسی را فعال کرده‌اند تا از لغزش اوضاع به‌سوی یک جنگ منطقه‌ای و رویارویی تمام‌عیار در خاورمیانه جلوگیری شود.

این گزارش تصویری از مذاکره زیر سایه تهدید ارائه می‌دهد: ترامپ از تماس با ایران و آمادگی برای توافق سخن می‌گوید، اما هم‌زمان با نمایش قدرت نظامی، گزینه حمله را زنده نگه می‌دارد. تحلیل‌ها نشان می‌دهد دیپلماسی آمریکا ابزار فشار است نه هدف نهایی. ایران مذاکره را تنها بر پایه احترام متقابل می‌پذیرد. در مجموع، خاورمیانه در وضعیتی شکننده قرار دارد که احتمال لغزش به درگیری نظامی افزایش یافته است.