سه سال پس از امضای توافقنامه امنیتی تهران بغداد، همچنان گروه‌های شبه نظامی مسلح در اقلیم کردستان فعالند و مسئولان اقلیم با کارشکنی و حمایت خارجی، تعهدات خود را اجرا نکرده‌اند.

کمیسیون رسانه و ارتباطات عراق اعلام کرد فیلتر تلگرام در سراسر این کشور برداشته می‌شود؛ تصمیمی که پس از توافق مدیران این پیام‌رسان با شروط و الزامات امنیتی و قانونی دولت عراق اتخاذ شده است. با اینکه فیلتر این پیام‌رسان تنها چند هفته دوام آورد، اما در همین مدت استفاده از VPN در عراق، جهشی کم سابقه را تجربه کرد.

سفیر پیشین ایران در اردن می‌گوید: «آمریکا الان در عراق فعال مایشاء است. یعنی ظاهر قضیه این است که مثلاً آمریکا نیروهایش را از عراق بیرون برده، اما کل درآمد فروش نفت عراق و برنامه و بودجه عراق در اختیار آمریکائی‌هاست. الان سفارت آمریکا در عراق یکی از بازیگران اصلی و طرفی است که نقش‌آفرینی می‌کند، تأثیرگذاراست، جریان‌سازی و لابی‌گری می‌کنند.»

انتخابات پارلمانی عراق به پایان رسید و تا زمان تنظیم این گزارش، خبرها حاکی از این بود که ائتلاف عمران و توسعه به رهبری محمد شیاع السودانی، نخست‌وزیر عراق صدرنشین است.

یک تحلیل‌گر مسائل عراق می‌گوید: «در انتخابات قبلی عراق، یعنی سال ۲۰۲۱، مشارکت شهروندان پایین بود و حدود ۴۰ درصد ثبت شد. آن زمان نیز انتقادات زیادی نسبت به عملکرد دولت و کیفیت خدمات عمومی وجود داشت. در این دوره، با توجه به توفیق نسبی دولت آقای سودانی در سه تا چهار سال گذشته و تلاش او برای تثبیت اوضاع، ممکن است مشارکت نسبت به دوره قبل افزایش پیدا کند.»

یک کارشناس مسائل بین الملل و استاد دانشگاه می‌گوید: «کشورهایی که از تحت تحریم باقی ماندن ایران نفع می برند، کشورهایی هستند که به صورتی تحت نفوذ آمریکا نیز قرار دارند. به عنوان مثال کشوری مانند ترکیه عضو ناتو است و مرزهای غربی ما با ترکیه عملا شامل مرز ناتو می‌شود. آذربایجان نیز تحت سیطره یهودیان و آمریکایی ها است، عراق نیز زیر فشار آمریکاست. در کشورهای حوزه خلیج فارس نیز به همین صورت است.»

فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد (مواد ۳۹ تا ۵۱) به شورای امنیت اختیار می‌دهد تا در صورت وجود تهدید علیه صلح، نقض صلح، یا عمل تجاوزکارانه، اقدامات غیرنظامی (مانند تحریم‌های اقتصادی) یا نظامی را برای بازگرداندن صلح و امنیت بین‌المللی اعمال کند.

با بررسی تحولات سال ۲۰۲۵ نشان می‌دهد سیاست تغییر نظام در ایران از طریق فشار خارجی و مداخله نظامی، نه‌تنها بی‌ثمر بوده بلکه موجب افزایش بی‌ثباتی و تقویت انسجام داخلی جمهوری اسلامی شده است. تجربه عراق، لیبی و افغانستان ثابت کرده تغییر سریع قدرت بدون نهاد جایگزین، صرفاً منجر به هرج‌ومرج و ظهور افراط‌گرایی می‌شود.