کرملین امروز (شنبه) اعلام کرد که «ولادیمیر پوتین» رئیس‌جمهور روسیه از ۱۹ تا ۲۰ مه (۲۹ تا ۳۰ اردیبهشت) به دعوت «شی جین‌پینگ» رئیس‌جمهور چین عازم سفری رسمی به این کشور آسیایی خواهد شد.

این یادداشت از فرید زکریا استدلال می‌کند که پرونده اوکراین در سال ۲۰۲۶ به نقطه‌ای سرنوشت‌ساز رسیده است. فشار دولت ترامپ بر کی‌یف برای پذیرش صلحی زمان‌دار، نه‌تنها روسیه را بازنمی‌دارد بلکه به کرملین چراغ سبز می‌دهد. تضمین‌های امنیتی محدود، سرمایه‌گذاری و بازسازی را ناممکن می‌کند و تنها آتش‌بس می‌آفریند نه صلح پایدار. سرنوشت اوکراین آزمون بازدارندگی، اعتبار ائتلاف‌های غربی و آینده نظم بین‌المللی است.

بوریس یلتسین نخستین رئیس‌جمهور دوران پسا-شوروی در روسیه خواستار قطع کامل ارتباط با کمونیسم بود و حکومت خود را بر نفی گذشته کشور و گذشته خودش بنیان نهاد و این کار منجر به شکل‌گیری نوعی هویت منفی عمیق در روسیه شد.

آرشیو امنیت ملی آمریکا، روز ۲۳ دسامبر سه سند از ملاقات‌های رئیس‌جمهور اسبق آمریکا و رئیس‌جمهور فعلی روسیه مربوط به سال‌های ۲۰۰۱، ۲۰۰۵ و ۲۰۰۸ منتشر کرد که در ایران نیز بازتاب زیادی داشت. چراکه این اسناد، مربوط به دورانی هستند که روسیه و چین در وضع تحریم‌های شورای امنیت علیه ایران همراهی کاملی با آمریکا و اروپا داشتند و به تمام ۶ قطعنامه‌ای که علیه ایران ارائه شده بود، رای مثبت دادند.

مکی: آینده اوکراین تیره و تار است / اوکراین ناچار به پذیرش صلح است چون چاره دیگری ندارد!

برای اوکراین واگذاری سرزمین اقدامی تلخ و توهین‌آمیز و دردناک است. طبیعی هم هست: کشور پس از تحمل تلفات و خسارت سنگین نمی‌تواند پذیرای از دست دادن بیشتر باشد. روسیه نیز مصمم است این منطقه را به دست آورد حتی از راه نظامی. پیشروی اخیر در میدان نبرد این تهدید را واقعی‌تر کرده است.

در تاریخ ۱۹ نوامبر ۲۰۲۵، دن دریسکول، وزیر ارتش ایالات متحده، یک طرح صلح ۲۸ ماده‌ای را (که مفصل‌ترین طرح صلح برای جنگ اوکراین تا به امروز محسوب می‌شود) برای پایان دادن به جنگ روسیه و اوکراین ارائه کرد.

ظرفیت تولید نظامی روسیه از سال ۲۰۲۴ به سقف خود رسیده است. برای افزایش چشمگیر تولید یا جذب سربازان بیشتر، دولت باید اقتصاد را به‌طور کامل به حالت جنگی ببرد و منابع غیرنظامی را به تولید نظامی اختصاص دهد. ولی مسکو از ترس کمبود کالا و ناآرامی اجتماعی از این کار خودداری کرده است.