ولادیمیر پوتین در گفتگویی تلفنی با رئیس جمهور کشورمان، با اشاره به تلاش‌های برخی کشورها برای میانجیگری و کمک به کاهش تنش‌ها، گفت روسیه از این تلاش‌های دیپلماتیک حمایت می‌کند و دوستان ایرانی می‌توانند اطمینان داشته باشند که مسکو نیز آمادگی دارد در این زمینه نقش‌آفرینی و مساعدت کند.

هشدار تازه پوتین درباره احتمال استفاده از تمام تسلیحات روسیه در صورت حمله به کالینینگراد، نشان‌دهنده تشدید پیام‌های بازدارنده مسکو در برابر ناتو است. هم‌زمان، جنگ اوکراین با حملات متقابل به زیرساخت‌ها و پالایشگاه‌های روسیه ادامه دارد و هزینه‌های اقتصادی و نظامی افزایش یافته است.

جنگ روسیه و اوکراین پس از سال‌ها به بن‌بستی فرسایشی رسیده که ادامه آن هزینه‌های سنگینی برای مسکو، کی‌یف، اروپا و آمریکا دارد. از دیدگاه استفن والت، مشکل اصلی نبود میانجی مؤثری است که هم‌زمان بر روسیه و اوکراین فشار وارد کند. او پیشنهاد می‌کند واشنگتن ضمن حفظ حمایت دفاعی از کی‌یف، دو طرف را به پذیرش مصالحه وادار کند.

هجدهمین اجلاس سران کشورهای عضو مجموعه بریکس طی روزهای ۲۱ و ۲۲ شهریور ۱۴۰۵ به میزبانی دهلی‌نو برگزار می‌شود. این نشست در شرایطی برپا می‌گردد که بحران‌ها و نزاع‌های منطقه‌ای از جمله جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران و تداوم نبرد در اوکراین، سایه سنگینی بر ساختار و انسجام این بلوک اقتصادی افکنده است.

روابط سوریه و روسیه با دستیابی به توافقی جدید جهت تجدیدسازمان حضور نظامی مسکو وارد مرحله تازه‌ای شده است؛ توافقی که در عین کاهش نفوذ پیشین، مسیر را برای تداوم مناسبات اقتصادی و اثرگذاری منطقه‌ای باز می‌گذارد.

کرملین امروز (شنبه) اعلام کرد که «ولادیمیر پوتین» رئیس‌جمهور روسیه از ۱۹ تا ۲۰ مه (۲۹ تا ۳۰ اردیبهشت) به دعوت «شی جین‌پینگ» رئیس‌جمهور چین عازم سفری رسمی به این کشور آسیایی خواهد شد.

این یادداشت از فرید زکریا استدلال می‌کند که پرونده اوکراین در سال ۲۰۲۶ به نقطه‌ای سرنوشت‌ساز رسیده است. فشار دولت ترامپ بر کی‌یف برای پذیرش صلحی زمان‌دار، نه‌تنها روسیه را بازنمی‌دارد بلکه به کرملین چراغ سبز می‌دهد. تضمین‌های امنیتی محدود، سرمایه‌گذاری و بازسازی را ناممکن می‌کند و تنها آتش‌بس می‌آفریند نه صلح پایدار. سرنوشت اوکراین آزمون بازدارندگی، اعتبار ائتلاف‌های غربی و آینده نظم بین‌المللی است.

بوریس یلتسین نخستین رئیس‌جمهور دوران پسا-شوروی در روسیه خواستار قطع کامل ارتباط با کمونیسم بود و حکومت خود را بر نفی گذشته کشور و گذشته خودش بنیان نهاد و این کار منجر به شکل‌گیری نوعی هویت منفی عمیق در روسیه شد.